Der Ampelmann

Der Ampelmann

Het weekendje Berlijn zit er helaas weer op. Of hij nog snel bij dat Ampelmann winkeltje een sleutelhanger mag kopen. Tuurlijk. De trein naar Nederland vertrekt pas om 12.34 uur. Hij heeft nog 10 minuten. Rennen!

 

Der Ampelmann: dat manspersoon op verkeerslichten voor voetgangers. Naar voormalig Oostduits ontwerp. Dat wat gezette mannetje met hoedje op, dat aangeeft of je wel of niet mag oversteken. Functioneel dus. En misschien niet direct bijzonder spannend.

 

Voor mijn zoon is het een herinnering aan een bijzonder weekendje Berlijn. Gezellig en fascinerend. Het heeft iedereen in ons gezin op scherp gezet. Het heeft ons weer doen beseffen hoe fijn het is om in vrijheid te mogen leven. Dat is helaas nog steeds niet vanzelfsprekend.

Geanimeerde gesprekken hebben we met ons vieren gevoerd. Over vrijheid, over het communisme, over de Stasi, over vertrouwen, over Gorbatschov ( ‘Cor Badstof’, aldus de vader van een vriendin ), over verschillende perspectieven, over hoe kort het eigenlijk allemaal geleden is.

Maar ook over Ostalgie: het verlangen van Oost Duitsers naar vóór de val van de muur. Naar het vroegere Oost Duitsland. Gewoon omdat er toen voor je gezorgd werd. Er werd werk voor je geregeld. Hoe fijn en makkelijk was dat?
De Ostalgie heeft het Ampelmänchen de huidige kultstatus gegeven.

 

Het vriendelijk ogende Ampelmänchen schijnt het functioneel beter te doen (meer licht, betere signaalfunctie) dan het figuurtje dat we in Nederland kennen. Voor mij staat het vooral metafoor voor de Oostduitser die vast zat achter de muur. Die geen keuzevrijheid had. Voor wie het weinig zin had zich de vraag te stellen waar hij goed in was en waar hij energie van kreeg.  Voor wie een persoonlijk leiderschap training niet beschikbaar was. Sterker nog, het zou Eric en mij verboden worden iets dergelijks te organiseren. Misschien zou mijn telefoon wel afgetapt worden. Er zou een dossier aangelegd worden. Iemand van de Stasi zou mij en mijn gezin voortdurend in de gaten houden.

 

Mijn zoon kocht de groene versie van de Ampelmann-sleutelhanger omdat die ‘positiever is dan de rode’.
Mooi.
Wij mogen bewegen.

Anita Pijnappels

Voor zowel persoonlijke- als ook beroepsmatige groei heb ik de afgelopen jaren zelf de balans bewust opgezocht. Dat heeft mij geholpen moeilijke maar belangrijke besluiten te nemen.